Babam…
Şu var ki, ne kadar hazırlasan da hazır olunmuyormuş babacım… Şükrediyor, avunacak çok şey buluyor ama bir an geliyor avunduğun şeyler de koyuyormuş… bir yanın hiç hazır olmuyormuş büyümeye… bir yerlerde sen hep dimdik ayakta, ben dizinin dibinde çocuk kalıyormuşum.
Ama son yolculuğunda bile, bizi biraz daha büyümek zorunda bırakan, bir ders daha aldık işte… Gördük ki… İnsanların kardeş olması için, sadece aynı anadan babadan olması yeterli olmuyormuş. Zaten kardeş olmak için de aynı kanı aramaya da gerek yokmuş. Kardeş bilip, kardeşin olamayan için artık üzülme babacım. Senin kendi seçtiğin, öyle eski, öyle güzel, öyle farklı, öyle renkli kardeşlerin var ki… Ve onlar ile paylaştığın ve paylaştırdığın o kadar çok unutulmaz hatıran var ki… Son anına kadar hep yanındalardı, hep de yanımızda olacaklar. Ben ve kardeşlerim de hep senin düşlediğin gibi mesafelerden bağımsız kocaman bir aile olmayı sürdüreceğiz. Sen huzur içinde yat babam…
