Mira'nın Bahçesi

Cumartesi’nin şaşkını, Pazar’ın antikası

banu — Wed, 10 Mar 2010 05:15:29 +0000

Cuma akşam zorunlu yemeklerden biri için çıkmadan önce Mira “yookk, kalsana, benimle yatsana… anne lütfen…” diye başlayıp “banuuu baksana kalll amaaaa” diye sarınca Cumartesi için kendisine masal gibi bir plan anlattım. Sabah beraber uyanacağız. Yuvarlak omletli kahvaltı yapacağız. Sonra beraber okula dans etmeye gideceğiz. Sonra Selin, Zeynep ve Ada bize gelecek… Akşam da Karya ablalara gideceğiz, seni çok özlemiş. O kadar hoşuna gitti ki “peki, tamam birazcık (!) git ama hemen gel” dedi, el sallayıp, öpücük atıp yolladı beni…

Akşam yemeği sırasında sabah bir toplantıya daha dahil olma gerekliliğim ortaya çıktı. Yine de omlet kısmı dışında ki sözlerimi yerine getirebileceğim inancımı yitirmedim. Günün sonunda, bizim tüm planlar gerçekten oldu masal… ha bir de son zamanlarda iki gıdım kalmış aklımı da bir yerlerde yitirmişim anlaşılan. Günün tüm şaşkınlıklarını uzun uzun anlatmaya gerek yok. O gün evden nasıl çıktığım, bir muamma… Sadece öğlen popom yeri ilk kez gördüğünde, sağ ve sol ayakkabılarımın birbirinden farklı olduğunu farkettim… Hele ki o halde iki ayrı toplantıda boy gösterdiğimi düşününce; gülsem mi ağlasam mı bilemedim. İkisini birden yaptım. Durumun vahimiyetini yeteri kadar anladınız sanırım…

Pazar günü hiç bir şey yapmamak üzere planladım kendimi… - plan yapmadan plansız bile kalamıyorum galiba - Mira “pazar gidelim bir tavuk alalım… happuru hupuru… bideee muz alalım hapuru hupuru” diye soytarınca “hadi bari bir organik pazara gidelim” dedik. Hiç aklımızda yokken ayın ilk Pazarı olması münasebeti ile Antika Pazarı ile de pişti olduk Çok uzun zamandır gitmiyordum. Pek iyi geldi bunlara da göz atabilirsiniz…

Siz hala Nurturia’lılaşmadınız mı?

banu — Wed, 03 Mar 2010 22:20:16 +0000

Blog dünyasını takip eden herkes duydu artık Kitubi‘mizin elinin emeği gözünün nuru Nurturia’yı… Ben duymayan arkadaşlarım için yazıyorum. Özellikle biri var ki - o kendini bilir - dünyanın bir ucundan SMS ile “yeşil kaka neden olur?” “len senin göbek ne zaman gitmişti?” gibi mühim sorular soruyor. Tabi benim SMS okuma alışkanlığım sıfır olduğu için, kendisine hiç bir zaman merakını giderecek kadar hızlı dönüş yapamıyorum… Nurturia sadece bu konuda bile derdine benden iyi derman olacaktır. Hem ben zaten oradayım. banushka‘yım. Beklerim.

Nurturia Nedir?
“Nurturia ile çocuğunu daha kolay büyüt”
Bebek bekleyen ve küçük çocuklu ailelerin çocuklarının günlük hikayelerini, gelişimlerini sevdikleri ile paylaşabildikleri, aynı zamanda diğer anne-babalar ile tecrübe paylaşarak yardımlaşabildikleri sosyal platform Nurturia.

Nurturia’da Neler Yapabilirsiniz?

Kendiniz için bir hesap açabilir, çocuklu arkadaşlarınızı ekleyebilirsiniz, yeni arkadaşlar bulabilirsiniz.
Kendi hesabınızın altında çocuklarınız için ayrı birer hesap oluşturabilirsiniz. Çocuklarınızın günlük maceralarını buradan paylaşabilirsiniz.
Çocuğunuzun anı defterini güncelleyerek hem anılarını hem paylaşırken, hem de gelecek için kayıt altına alabilirsiniz. İlkleri, dedikleri, yaptıkları, büyümesi…
Çocuklarınızın hesaplarını eşinizle birlikte güncelleyebilirsiniz.
Çocuk büyütmekle ilgili her türlü sorunuzu sorabilir, soru yanıtlayarak tecrübelerinizi paylaşabilirsiniz.
Gruplar kurabilir, varolan gruplara üye olabilirsiniz.

Hamilelikten itibaren

Hamileyseniz de üye olarak hamileliliğinizin nasıl geçtiğini, günlük heyecanlarınızı, sıkıntılarınızı paylaşabilirsiniz.
Henüz doğmamış çocuğunuz için profil sayfası açıp, anı defterini oluşturmaya başlayabilirsiniz. İlk tekmeleri, cinsiyetinin öğrenilişi, isim seçimi…
Tecrübeli anne-babalara hamilelik ve çocuk bakımı ile ilgili sorular sorabilirsiniz. Gruplara üye olabilir ya da kendi grubunu kurabilirsiniz.

Nasıl Üye Olabilirim?
Üyelik ücretsiz. www.nurturia.com.tr adresinden 1 dakikada üye olabilirsiniz. Kayıt olduktan e-posta adresinizi onaylamayı unutmayın.

Nurturia Tanıtım Turu Adresi: http://www.nurturia.com.tr/account/tour

Nurturia Ne demek?
Nurturia, İngilizce’de iyi bakmak, büyütmek anlamındaki “Nurture” kelimesinden geliyor. Yurt dışına açılma planlarından dolayı ingilizce kökenli bir isim seçilmiş.bunlara da göz atabilirsiniz…

Ayrı ilk gecemiz

banu — Tue, 02 Mar 2010 22:10:27 +0000

Mira’cım doğduğundan bu yana ilk defa benden ayrı bir gece geçiriyor… Pek sistematik olduğumuz ilk 7 aydan bu yana, ilk defa - üç beş sinema kaçamağını istisna tutuyorum - emmeden uyuyacak ve aynı yatakta yatmadan tam bir gece geçirecek. Ben Antalya’dayım. O babası ile Ankara’da. Bursa’dan ayağımızın tozu ile bir de buralara sürüklemek istemedim onları… en mantıklısı buydu, duygusalaşmaya da hiç niyetim yoktu… Ama bu dilli düdük en son telefonda “annnemm uykum var ama sen geri gel işten artık…” deyince içim buruldu. Burnumun ucu sızladı… şimdi hemen uyumalıyım ki… çabuk sabah olsun… hatta hemen tekrar akşam olsun… ben kızım ile koyun koyuna uyuyabileyim.

—

Gece 3-6 arası “annem uzun işte…” “anneyi bulmaya gidelim” diye kalkıp babası ile oynamış. Yine de sabah erken ve mutlu uyanmış. Bugün “anne işten gelecek” demiş. Okula koşarak girmiş. Yemeğini güzelce yemiş. Öğleden sonra babaannesi ile oynamış. Akşam üstü “camdan bakalım annem gelmiş mi?” demeye başlamış. Ankara’ya indiğim saatlerde havaalanında bomba ihbarı yapılınca aracımıza ulaşmak için bir hayli vakit kaybedince, Mira’cım ben eve girmeden 10 dakika önce uyumuş. Erken yatar, erken kalkar ama arada kalan zaman da top atsan uyanmaz. Çişi gelsin de kalksın diye bekliyorum.

—

OİP’nin bir blogger’ın anatomisi serisini görmeyen ve görünce kopmayan kaldı mı?bunlara da göz atabilirsiniz…

Masterlar yarışlarından sıcağı sıcağına…

banu — Mon, 01 Mar 2010 21:58:00 +0000

Az da olsa iş için nokta atışı geliş gidişler yapıyordum Bursa’ya, ama nokta atışı olunca hiç kafamı kaldırıp bakmamışım anlaşılan… Bu Bursa Master yarışları aldı beni çocukluğuma götürdü. En son 1993 olmalı bizim Bursa Kapalı Havuza gelişimiz. O zamandan bu yana Bursa’da ne çoook şey değişmiş. Değişmeyen tek şey de Kapalı Yüzme Havuzu olmuş sanırım. Zaman donmuş kalmış orada ! Tadilat gördüğü söyleniyor. Eskisehir ve Ankara’daki aynı model havuzların durumu daha da içler acısıymış. Bana duşlar, tuvaletler, kapanamayan - kapansada açılmayan - aliminyum kapılar, ellerine verilen kronometre ile hassas ölçümler yapmak zorunda kalan hakemler… hepsi aynı… geldi. Sadece o zamanlar biraz daha büyük gelirdi tribünler… - meğer ben çok küçükmüşüm. - Sonuçta aynı kaldığı için sevindiğim tek şey büyümüş popolar ve genişlemiş bellere rağmen değişmeyen yüzler oldu….

Bu haftasonu - ister istemez - Türkiye’de spor yapmak, sporcu olabilmek, sporcu kalabilmek üzerine bolca düşündüm.

Geçenlerde Pratik Annemiz Vancouver’daki Çocuklarımız için yazmıştı. Olimpiyatlara gidebilmek için bir gencin ne kadar çok çalışması ve nelerden feragat etmesi gerektiğini biliyor musunuz? Tuba’nın öyküsü benim ailem, çocukluk arkadaşlarım için çok tanıdık… Peki ya Kelime Çetinkaya‘nın ki…

Kızımızı uzak tutmak için elimizden gelen herşeyi yapacağımız mevcut eğitim sistemimize göre memleketimin çocukları 6. sınıf - 12 yaş ! - itibari ile SBS sınavlarına girmeye başlıyor. 6. - 7. - 8. sınıf SBSlerini takiben ÖSS - yeni adı YÖS - maratonu başlıyor. Sözüm meclisten dışarı ama… Tüm arkadaşları bu maratona koşarken, kaç anne baba “benim yavrum sınavdan sınava koşmasın, gönlünce koşsun, kaysın, yüzsün…” diyebilecek? Bunlardan kaçı çocukları adına “şampiyon olsun, burslar alsın, yurtdışına gitsin” diye hırs yapmadan, amatörce yarışmalarına destek olabilecek?

Olimpiyatların Türkiye’de düzenlendiğini düşlüyorum. Muhteşem bir organizasyon yapacağımıza eminim lakin tesis hazırlıklarımız elde olmayan sebepler ile son ana kalacağı için portatif bir havuzda yüzdürebileceğiz Michael Phelps’i… Zaten öyle Pekin’deki gibi ikoncan bir havuz neyimize gerek… Onu olimpiyat sonrası ne yaparız ki? Hızımı alamıyorum tribünlerdeki Türk seyircileri hayal etmeye çalışıyorum. Açılış - kapanış törenlerini bir kenara bırakalım… Eş, dost, tanıdıktan bedava bilet temin edebilecekleri de ayıralım… Kaç kişi bilet satın alarak müsabakaları izleyecektir?

Mira büyüsün, yüzsün, yarışsın, rekor kırsın, alkışlansın diye bir hayalim yok. Zira ben kendim yüzerken de yarışmaktan hiç haz etmezdim. Tek isteğim spor sever olsun. Spor hayatının içinde olsun… Sporla iç içe kalabilsin. Sağlam kafalı, sağlam vücutlu olsun !

Her şeye rağmen, Bursa’da ki Master Yarışlarında yeni nesil amatör sporcuların geleceği için büyük bir güç gördüm… Masterlar da ne mi dersiniz? Masterlar; en az 25 yaşına gelmiş yüzme, atlama, sektronize yüzme, sutopu ve açık su yüzme dallarındaki yarışmacılardan oluşuyor. Yaş grupları; 25–29, 30–34, 35–39, 40–44, 45–49, 50–54, 55–59: 60–64, 65–69, 70–74, 75–79, 80–84, 85–89, 90–94… diye devam ediyor… Amaç; sağlıklı yaşam, dostluk, anlayış ve rekabet atmosferini geliştirmek…

Bu hafta sonu, - belki de hayatımda ilk defa - bir yarışa katılamadığım için hayıflandım. Eski arkadaşlarım yüzerken heyacanlandım. Kardeşim Suha 3 tane rekor kırdı, kronometre elimde nefesim kesildi. Yaş kemale erince rekabet çok tatlılaşıyormuş ama bazısı da 7sinde ne ise 70inde de o oluyormuş; gördüm 70 yaşındaki amcanın depar anını dijital kamera ile yakalayamayan eşi ile atışmasına çokça güldüm…

Her şeyden öte… kızımın bizi “yakından bakacamm” diye çekiştirip tribünlerin aşağısına indirmesine… “hadi dayıı, hadi Suhaaa” diye tempo tutmasına… “Arda’nın annesiii ne güzee yüzüyo annne… böle böle…” demesine… tribünlerde arkadaşları ile kıtlıktan çıkmış gibi çubuk kraker (!) paylaşmasına… bayıldım. Çıkışta “ben havuza cuuup yapacam. dayı gibi böle yüzücem” demesi ise aklımı başımdan aldı. Çocuklarımızın en büyük rol modeli bizleriz… daha fazla söze gerek var mı?

bunlara da göz atabilirsiniz…

Yol boyu kısa notlar…

banu — Fri, 26 Feb 2010 20:20:12 +0000

Şu an Bursa yolcusuyuz. Benim işim yüzünden yola çıkmamız bu saati buldu. Annem şöför mahalinde, Cenk muavin, Mira tosurduyor, ben arka koltuğa ofis kurdum. Çalışıyor - hatta iş arası kaytarıyorum bile Master yüzücülerin yarışlarına gidiyoruz. Asker kardeşim Suha, Deniz Kuvvetleri adına yarışacak. Ben bu aralar sığ sularda boğulduğumdan yine bir sağlık raporu alıp lisansı çıkartamadım. Hoş bu ara bana ne raporu verilebileceğini hayal gücünüze bırakabilirim. İçime biraz oturdu, yine pisinlere inemedim, tribünlerde takılacağım. Ama Itır Totisi, 2008 bebelerinin anneleri kategorisinde beni de temsil edecektir Hazır sessiz bir kaç dakika bulmuşken, üzerinden daha fazla zaman geçmeden, sessiz kaldığım zamanların önemli havadislerini not alayım istedim. Umur‘cum hep söylüyordu bu 2 yaş bir dönüm noktası diye… öylesine haklıymış ki neye uğradığımızı şaşırmış durumdayız. Mira pek sessizdir - dilli değil, pilli düdük bu - bana çekmemiş 3 yaşında konuşacak galiba falan derken… çenesi bir açıldı pir açıldı. Şu iki haftada yaşadığımız dil gelişimi şaka gibi… kim? neden? nasıl? niçin? kimin? niye? nerede? nereden? neyin? kızım bu kadar soruyu içinde biriktirmiş bunca zaman… soruyor da soruyor… bir de duygu sömürüleri ile beni maymuna çeviriyor ya… Neyse bu konuya dalarsam hiç çıkamam. Asıl diyeceğime geleyim… geçen hafta sonu ilk defa Mira’nın saçlarını kestirdik Osman kesti. Benim saçımı da ilk Osman’nın babası Yusuf kesmiş. 15 yaşımda kına yakarak başladığım kırmızı saç sevdamdan 31 yaş yaşımda boyayı bırakarak vazgeçtiğimden bu yana - üstüne saçımı kestirmeyi de hepten boşlayınca - kendisi ile pek görüşemiyorduk. Gitmeden bir hesap yaptım 3 sene olmuş - öyle ki kendisi ne hamileliğimi gördü… ne de Mira’yı ! Anneannem ve annemden haberimi almasa, o gün Mira’yı karşısında görünce kesin kendisine şaka yaptığımı düşünürdü ya… neyse Mira’ya örnek olmak adına ben saçlarımın ucundan aldırdım. Tutamadım kendimi; makasının ayarını kaçırma, yılların acısını çıkartma diye dır dır bile yaptım. Ama Mira’cım öylesine profesyoneldi ki… Osman’nın tüm talimatlarını benden güzel yerine getirdi. sonuçta da pek beğendi kendini bu beğenmenin sonu benim gibi 14-15 yaşında saçını boyamaya giderse diye endişeleniyorum ya… neyse ki çok var o günlere…

Curcunalı bir doğumgünü partisi…

banu — Tue, 23 Feb 2010 06:23:15 +0000

Neslihan ile aylar önce karar vermiştik. Zeynep ile Mira’nın doğumgünlerini birlikte kutlayacaktık. Hatta hepbirlikte Zeyno’nun dedesinin minibüsüne doluşup, Kızılcahamam Çamkoru’da kartopu oynamaya gidecektik. Ben hindistancevizli bir kardan adam pastası yapacaktım… sobada kestane kızartacaktık… falan… Ancak kar yerine bol bol yağmur getiren bu kış, kartopu partisi yerine de bize çamur banyosu alternatifini sununca bu plan yattı, kaldı.

Kalabalık da olacağız evlere sığamayacağız, Mira da kendi kendine “iyi ki doğdum” şarkısı çığırta çığirta dolaşıyor, ne yapsak derken, alternatif plan yine Cenk’ten geldi. Eski bir velisinin - dostunun açtığı Curcuna Parti Evi‘nde bir kutlama yapmaya karar verdik. İyi ki de öyle karar vermişiz… Zira parti günü yaklaştıkça gördük ki… kulak ağrısı ile boğuşan Neslihan’da da, yorgunluktan balık gibi bakmaya başlayan bende de o güne çay bile demleyecek enerji kalmayacakmış. Biz iptal mi etsek diye düşünürken, Cenk hastaneden dünyanın sonu gelecekmişcesine “kattiyen olmaz” diye diretince… Cenk’in hastaneden ayağının tozu ile geldiği benim ise - hiç adetim olmayan bir şekilde - misafir gibi hazırlanıp katıldığım… sonuçta… harika olan bir gün geçirdik…

Curcuna, geniş ferah mekanı, cüce boyuna uygun kutlama masası, top havuzu, işini severek yaptığı belli olan ekibi ile 2 yaşındaki çocukların dahi doğumgünü kutlamak için oldukça güzel bir mekan… İki yaş enerjisi, konsantrasyonu, hassasiyeti ve tahamülsüzlüğü yüklenmiş çocuklarımız pek güzel vakit geçirdiler.

Pastadan sonra kimseyi daha fazla yormamak, uzatmamak ve ortalığı dağıtmamak için hediye açma merasiminin büyük kısmını eve sakladık. İyi ki de öyle yapmışız! 2-3 yaş çok çocuklu kutlamalar için fena halde tahsiye olunur. Gerçekçi olmak gerekirse birlikte oynama merfumları tam oturmadan birlikte hediye açalım gibi bir şey de olmuyor. Sonuç çoğunlukla kıskançlık ve gözyaşı ile bitiyor. Mira evde her paketi tek tek keyifle açtı. Hem paket ve içinden çıkanlarla uzun uzun ilgilendi. İşi bitince “hadi kaldır, yeni hediye açalım” dedi. Yeni bir paket getirdi. Bazen bu işten sıkıldı, kalktı, oynadı. Kendi temposu ile 3 gün, 3 gece hediye açtı. “işte son paket bu” dedikten sonra da hiç başka diretmedi. Hala “bunu bana Çınar aldı, bunu Halam aldı, bunu iyi ki doğdu” aldı diye salınıyor ortalarda… Bir de geçen eline geçirdiği bir oyuncağı satın almam için ısrar ederken, “Mira’cım onu bırak, Canberk sana doğumgününde alır” dediğimde, bilmiş bilmiş “tamam o zaman unutma Canberk’e söle” dedikten sonra dudağını bile büzmeden yerine koydu ya… taşları yerine oturdu.

O parti gününün sonunda anladım ki; geçen sene sadece “iyi ki doğurmuşum” ben kutlaması yapmışken bu bir yılda ne çok şey değişmiş… Büyüdükçe bizim aksimize bu kutlamaların tadını çok daha fazla çıkartacaklar… Yine anladım ki; kutlamalar - kısa, sade ve çocukları merkeze alarak planlandığı sürece - çocukların sosyal güvenlerini geliştirme de etkili…

Partiye katılan Ada, Arda, Arda Demir, Çınar, Yiğit, Ela, Nilsu, Emre Alp, Arda ve Karya‘ya… ve bir şekilde katılamayan tüm arkadaşlarına Mira ve Zeyno adına teşekkürler onlar olmasaydı bu partiyi yapmanın bir anlamı da olmayacaktı. son teşekkür de - biraz gecikmeli olarak - o en zor haftada uzaklardan gönderdiği paket ile hem Mira’yı hem de beni gülümseten Naile‘ye bunlara da göz atabilirsiniz…

pek tuhafından bir doğum günü haftası…

banu — Tue, 16 Feb 2010 15:47:15 +0000

Katlettirdiğimiz karıncalardan özür dilersem, hayatımız normale döner mi? diye düşünmeden duramıyorum. Mira hepimiz adına yeniden “kanka”lar gelsin diye hızla çalışıyor ya hemen işe yarar mı? Söylenmek yerine susalım hatta iyi düşünelim iyi olalım diyordum ama sanırım pilim tükendi.

Annem, Mira, ben… derken hasta olma sırasını kötü bir şekilde Cenk’e sattık. Önceki hafta sonu asker Suha’ya yaptığımız 24 saatlik İstanbul ziyareti sırasında acil ziyareti ile yaptığı açılışı, Ankara’ya dönünce hastaneye yatarak tamamladı. Aldığı ilk serumlar ile gözü açılmış olsa da, doktorlar sadece gözünü açık tutmasını yeterli bulmadığından yatırmaya devam etti. 3 gecelik bir yatış, 3 ünite kan ile kendine geldiğine ikna etti ki Cuma günü hastaneden çıkmasına izin verildi.

Ben şahdım ya, şahbaz oldum. Peşimi toplayan biri olmayınca - dahası hasta ve kendi peşi toplanması gereken bir durumda olunca - iyice salaklaştım. Zaten işim başımdan aşkındı. Bir de herşeyi unuttuğum için aynı yolları en az iki kere teptim. Hiç bir yere, hiç bir işe yetişemedim.

Cenk hastanedeyken, hemşireler, Cenk’in “bugün kızımın doğum günü” sevinci karşısında “eşiniz ile ayrı mısınız?” diye sormuşlar… “yok, bilakis son derece beraberiz” demiş bizimki… ama durmamışlar “hmm kaç gündür buradasınız, eşinizi pek görmeyince ayrısınız sandık…” diye lafı sıkıştırıvermişler. Onlara “biraz yoğun çalışıyoruz biz ondandır” diye açıklamış ama bana oturttuğu laflardan anladığım kadarı ile içine de oturmuş… Hastane odasında bir başınayken oturmaz mı insana? Oturur tabi… benim de içime oturdu. Kalkacak inşallah…bunlara da göz atabilirsiniz…

Mira’cım bugün 2 yaşında oldu

banu — Thu, 11 Feb 2010 16:22:30 +0000

Yine de bir yanım sanki daha dün doğurmuş, yatmış, kalkmış, karşısında kocaman bir çocuk bulmuş gibi şaşkın… Diğer yanım ise büyümesinin her anını içine çekmiş… gururlu… hatta hala gıdısında ilk günkü gibi cennet kokusunu duyuyor ya pek bir mutlu… huzurlu…
İyi doğdu, iyi ki beni annesi seçti… iyi ki bizi biz yaptı. Sağlıkla, huzurla nice 2lere…bunlara da göz atabilirsiniz…