Beşinci ay…
Mira’cım dördüncü ayını bitirince oturma işini bir hayli ilerletti. Dengesini yüzde yüz koruyamasa bile kendi kendine oturuyor. Oyuncaklarını seçiyor. Elini uzatıp, istediği oyuncağı tutup, alıyor. Elinden alırsak, bize kızıyor. İstemediği bir şeyi uzattığımızda reddediyor. Keçi gibi inatçı olacak kızım, belli…
Doktorumuzun önerisi ile farklı tatlar ile tanıştırmaya başladık Mira’mızı… Özellikle mevsim sebze ve meyvelerini tatmasını söyledi. Kayısının en güzel zamanında, kayısı ile tanışsın. Şeftali yesin… Yoksa ilk kayısısını, ilk şeftalisini neredeyse 1,5 yaşında görecek, “nereden çıktı bu” diye reddebilir. Çok mantıklı geldi.
“Yoğurt da verebilirsiniz” dedi. “Kendimiz mi mayalayalım mı?” dedim. “Siz kendi yoğurdunuzu mayalıyor musunuz?” dedi. “Bazen” dedim. “Siz nasıl yiyorsanız, öyle yiyebilir.” dedi. Biz bu aralar Ankara’da Ayrancı’da her pazar kurulan organik pazardan bu yoğurdu alıyoruz. Mira bayılıyor.
Tabi şimdilik herşey sadece tadımlık.. Bir kaç kaşık hepsi o… Kesinlikle doymak için değil. Memeden hemen önce veya hemen sonra değil. Şeftali bitti, meme gelecek, meme gitti, şeftali gelecek diye bir rutin oluşturmamalı. Azıcık pütürüklü bırakıyoruz, “hmmhmm” diye ağzının içinde çevirmeyi öğrensin.
Henüz tüm proteinleri sindirmeye hazır olmadığı için et ve peynirden, allerji yapabileceği için çilek, böğürtlen, kivi gibi kırmızı ve tropik meyvelerden uzak duruyoruz. Ama dayanamayıp bahçede yetiştirdiğimiz frambuazdan ağzına bir parça veriyoruz. Ekşi geliyor, yüzünü buruşturuyor.
Akşam yemeklerinde hep birlikte sofrada oturuyoruz. Mira için de biraz yoğurt, alıyoruz yanımıza. Mira’cım bizi izlerken, ağzını kuş gibi açıyor, yemek istiyor. Ağzında bir şey varken, memnuniyet dolu mırıltılar çıkartıyor… nımnım nım…
maşallah kuzuma
ek gıdalarda başlanmış yavaş yavaş umarım iştahı yerinde bi çocuk olur
sevgilerr
Ahh ahh biz de 1 haftadır başladık ek besine. Daha önceden senin gibi deneme tarzındaydı ve yiyordu ama şimdi 2-3 kaşıktan sonra ağzını açmıyor. Umarım sever yemeyi güzeller güzeli Miracık. Sevgiler
Sevgili Sermin ve Yasemin,
İştahı yerinde bir çocuk olur mu? bilmiyorum…
Ama şunu gözlemledim. Bizimle beraber sofrada olduğu sürece, yani biz yemek yiyorsak, yemek istiyor. Kendim de yiyorum. İstediği zaman ona da veriyorum. Ne ben, ne o stress olmadan, küçük bir tabak yiyor. Yok ona ayrı bir yemek seansı düzenlersek en fazla 2 bilemedin 3 kaşıkla bitiyor olay.
Şimdilerde eşimle hayat düzenimizi iyice değiştirmekten konuşuyoruz. Akşam yemeklerini artık daha erken saatte birlikte yiyoruz. kahvaltıları da çözme çabasındayız. Genelde kahvaltı etmeme rağmen oturarak kahvaltı etme alışkanlığı sağlamam lazım. Öğle yemeklerinde aynı düzeni bakıcımız ile kurmasını sağlamaya çalışıyorum. Gerçi bu aralar mutlaka öğlenleri evde oluyorum. Kısaca kendimiz içinde daha sağlıklı olacak bir hayat düzeni içerisine girme çabasındayım. Faydası olacak mı? En azından bize faydalı olacak bu kesin
Canım benim gurme annenin gurme kızı olucak