Eski bir hamileden, yeni hamilelere iki öneri

Daha önce de yazmıştım… Bu hamileliğimde fiziksel dönüşümlerin beni en çok zorladığı zamanlarda bile kendime bunları düşünecek fırsat yaratmadım (- yaratamadım). İçimdekinin haşhaş tohumundan balkabağına dönüşmesini, hafta hafta takip etmedim (- edemedim). Ve doğuracağım günü beklemek üzere hayatımı durdurmadım (-durduramadım). Fiziksel konforum yerinde olmasa da kafam öyle rahattı ki doğum için ruhen ve bedenen dönüşmeye hazırdım.

Bedensel dönüşüm ilk aşamaydı… Öncelikle aynı kalmaya çalıştım. İlk günden itibaren seyahat ettim… doğumun başladığı güne kadar araba kullandım… Mira’mı kucağıma almaktan hiç kaçınmadım… Hatta ufak defek olduğundan, sırtlanıp taşıdım bile… Ama hamilesin diye başlayanlara cevabım hasta değil, sadece hamileyim oldu. Günlük rutinime ek olarak, 3. ay civarlarında, bir kez daha düzenli olarak Prenatal Yoga‘ya başladım. Kadim arkadaşım Itır‘la aramızda bunu da yapmazsak, hamile havasına hiç giremeyeceğiz galiba diye dalga geçsek de ikimizde – henüz – önceki doğumlarımıza etkisini unutmayacak kadar akli selimdik. Önce Pınar Canko ile Güven Hastanesinde çalıştık – Güven’in anlamsız fiyat artırması sonrası – Yoga Şala‘da devam ettik; haftada iki gün aksatmadan… hele az çeneli – çok çalışmalı – en çok yorulmalı seansları yakalayabildiğimizde offff yerine ohhh diyerek… hatta geriye kalan 5 günde de bazı temel ve ihtiyaç duyduğumuz duruşları evde sürdürerek… Amerika’ya geldikten sonra niyetim geçen seferki gibi bir eğitmen ile devam edebilmekti. Ancak bu ara yapılan tüm seanslar Mira’nın akşam uyku hazırlık saatlerine denk geldiği için sabahları kendi programımı kendim yapmak durumunda kaldım. Her gün düzenli 50 dakikalık bir zaman ayırdım çalışmaya…

Türkiye’deki doktorum Cüneyt Genç; hayatın boyunca hiç bir fiziksel aktivite yapmadıysan, haftada bir gün laylaylom yoga yapıyorum diye gidip sohbet muhabbet bir kaç kası esnetmeye bütün doğum yükünü yükleyemezsin demişti. Doğru da söylemişti. Bir bebeğin içinde büyümesi ve doğurmak bir canlının bedensel olarak yaşayabileceği en büyük mucize… Kadınlığımızla, kendimizle ve bedenimizle gurur duymalıyız. Bedenimizin potansiyelini gösterebilmesi için de ona fırsat yaratmalı, yaşayacağı bu mucizevi değişime hazırlamalıyız. Sadece doğurabilmesi için veya bir döneme özel taş gibi durmak için değil tabi ki… Beden kendisine yapılan yatırımı tüm bir ömür size sunmaya devam edecektir.

Ruhen dönüşümüm ise doğum-doğurmak (-doğurtmak?) üzerine okuduğum bir kitap ile şekillendi. Öyle ki elimin altında tutup her göz attığımda kendimin doğumumdan başlayarak tüm öğrenmişliklerime ve tecrübelerime farklı bir gözle bakabilmemi sağladı.

İçgüdüsel Doğum; Pam England ve Rob Horowitz tarafından yazılmış ve Kuraldışı tarafından 2011 Ocak ayında yayınlanmış. Hamilelik ve doğum ile ilgili çoğu kaynak – ve uzman – ; kaç kilo alınmış, amniyotik sıvı miktarı ne kadarmış, bebek ne kadar iriymiş, kaç santimetre açılma varmış, kaç saat sancı çekmiş, ne zaman epidural alınmalıymış gibi sayısal değerler eksenine odaklanırken, bu kitap ile doğumun bir takım ölçülebilen değerlerden çok daha fazlası olduğunu görebiliyorsunuz.

Kitabın giriş yazısında söylendiği gibi; biz modern dünya insanları, başımıza gelecekleri kontrol edememe düşüncesini çok rahatsız edici buluyoruz. Herşeyi planlamaya çalışıyor, işlemediği noktalarda ise duvara çarpıyoruz. Aynen çocuğumuzu yetiştirirken her koşulu kontrol altına alamadığımız gibi doğumda da durum bu oluyor… Hamilelik sürecini doktorun ağzından çıkacak iki söze odaklanmış olarak geçirirken, farkında olmadan kontrolü kaybetme korkusu ruhumuzu sarıyor. Önlem olarak; suni sancı, epidural, derken sezaryen kapılarını açıyoruz zihnimizde… Öyle ki; kitabın yazarlarından Pam England da ilk çocuğunu uzun bir doğum süreci sonrası sezeryan ile dünyaya getirmiş. Kendisinin bir doğum hemşiresi olması munasebeti ile ailesinde doğum hakkında en fazla bilgi sahibi kişiyken ilk sezeryan olan da o olmuş… ironik değil mi? Elbette epidural de, sezaryen de hayat kurtarır yeri geldiğinde… Ama bunların olur olmaz kullanımı anneyi insani zaafları ile yüzleşmek ve aşmak olanağından yoksun bırakır. Cesur bir insanı korkularıyla yüzleşmekten, gücünü ve kavrayışını geliştirecek yollar bulmaktan da alıkoyar.

Kitap elimdeyken, doğurmak üzerine daha objektif olarak düşünmeye çalıştım. Mira’yı kucağıma almam ile ışıl ışıl bir melek tuttuğumu hissedip, öncesinde yaşadıklarımızı çok irdelememiştim. Oğlumu doğuracak olmasaydım da durumu irdeleme ihtiyacı hiç duymazdım. Kızımın doğumundan başladım düşünmeye ama düşündükçe annemin doğum tecrübelerinin de üzerimdeki etkisini anladım. İlk aklıma gelen yine 21,5 saat gibi uzun (gergin) bir bekleyiş ve üzerine son dakikada sezeryan olma ihtimali üzerine çok korktuğum oldu. Daha derinlere indiğimde ise annemin anlattığı anılarının içime işlediğimi gördüm. annemin 33-35 sene önce beni ve ortanca kardeşimi epidural ve epizyotomi ile doğururken prensesler gibi hissetmesi… en küçük kardeşimi ise 1 ay erken olarak, kendi doktoru şehir dışındayken, hiç tanımadığı bir doktorla hastanenin malzeme odasında mudahalesiz doğurmasını ise doğumun bu olduğunu bilseydim 3 çocuk sahibi olamazdım diye dillendirmesi… Her 3 hikaye de benim zihnimde vajinal doğumu epiduralsız – epizyotomisiz – müdahalesiz olamaz, olmamalı olarak şekillendirmişti.

Bu yüzdendi ki; Mira’mın doğumunda suyumun gelmesini takip eden bir kaç saat içerisinde kendimi kontrol altında olacağıma inandığım hastaneye atmam… Suni sancıyı hiç irdelemeden kabul ederken, epiduralsiz suni sancıyı bile denememem. Doğum hemşiresinin söylediklerini kendi bedeninim sesinin önüne almam… Zaten doktorlarım benim doğumumu hemşirenin yönlendirmesine göre takip ederken, benim de kendi doğumumu hemşirenin gözlerinden izlemeye kalkmam… Şanslıydım. Son hemşirem bedenimin potansiyeline benden çok inanıyordu ki kızımı doğurabilmeyi başardım. Yine de Mira’nın doğumundan sonra epiduralin uyuşturucu etkisinden tam olarak kurtulmam sabahı bulmuştu. Yorgunluktan tüm gece bebek gibi bakıma ihtiyaç duymuştum.

Ben bu doğum hikayeme başlarken, suda doğum yapabileceğim bir doğumevi hatta evde doğum gibi alternatifleri de araştırmış olsam da ilaçla kontrol altında tutulabilen gebelik diyabetim varken bebeğimin doğum sonrası kontrolleri için tam teşekküllü bir hastaneden öte bir alternatifim yoktu. Aynı doktor, aynı hastanede, suyun gelmesi ile aynı tip bir başlangıç yapmış olsam da artık benim zihnimdeki doğumun köşeleri de yoktu. İstediği şekle girebilecek yumuşak bir hamur gibiydi, benim de ondan şeklen bir beklentim yoktu. Ümitsizliğe düşmem bile spot – ama daha farkında – gelişti. Bu sefer hemşirem öyle yapmamı söylediği için değil kendim zamanı geldiğini düşündüğüm için istedim epidurali… belki ondan epidural kasılmış kaslarımı gevşeterek işimi kolaylaştırdı… öyle ki doğum odasından yürüyerek bile çıkabilirdim, nitekim yeni odama geçmemle ayağa kalkmam bir oldu.

Daha uzatmayayım. Mira’nın kardeşi doğmadan önceki son incilerinden biri ile kapatayım bu yazıyı;

Annecim kız olmak çok güzel… hem etek, hem pantalon giyebiliyorsun. Uzun çorap, babet ve bot da giyebiliyorsun. Erkekler sadece pantalon ve bot giyebiliyor. Etek de giyemiyor, uzun çorap da, babet de ! Kızların büyünce karnında bebek olabiliyor hatta memeleriyle bebeğe süt verebiliyor. Babaların karnında bebek olamıyor, memesi de boş… Keşke kardeşim de kız olsaydı, benim gibi… onun için ne güzel olurdu…

3 yaşındaki kızım bile farketmiş durumda kadın olmanın ayrıcalığını 🙂 Hepimizin farkına varması dileğiyle…

Küçük Ada-mın doğum hikayesi

Hamileliğim ilk – iki trimesteri zaman zaman ayaklarımı yerinden kestiğinden, son haftalarda Humphy Dumhy’ye dönüşüp yuvarlanarak kırılacağımdan emindim. Çok şükür, bir kez daha yanıldım. Gün geçtikçe kendimi fazlasıyla iyi hissetmeye başlamıştım. – ikinciye benim gibi zor başlayanlara moral olsun 🙂 – Elim ayağım şişmemiş, uyku pozisyonu alabilmek için dört dönmeye başlamamıştım. Pelvik kemik ağrılarım yerini korkunç bir esnekliğe bırakmış, hatta burada 3 katlı bir evde sayısız in-çık ile yaşamama rağmen tık nefes kalışlarım da kaybolmuştu. Sadece akşamları Mira’ya sarılıp onun ile birlikte uyuyakalıyor ve gecenin bir yarısı ise uykum kaçıp geri kalkıyordum – ki bunların da hacıyatmaza döneceğim şu günlere bünyemi hazırladığına inanıyordum. 1 Nisan gecesi de yine Mira ile uyuyakaldım ve 2 Nisan saat 1de ise hafif bir ıslaklık ile uyandım. Ne olduğunu düşünmeme bile gerek yoktu… Telefonu alıp, kendimi tuvalete attım. Cenk’e haber verirken ağlamaklıydım ama o bak iyi ki doğuran sensin, her türlü değişikliğe süper hızlı adapte olursun temalı gaz verici bir konuşma yapınca toparladım kendimi…

2 gün sonra yani Pazartesi çalışmaya başlayacağım doula – doğum koçunun gönderdiği notlara ve Perşembe günü doktorlarımla paylaşacağım doğum planıma göz attım. Hatta üzerine sevdiğim bir kaç güzel doğum hikayesini tekrar okudum… Hızlıca hastaneye götüreceğim bir – kaç parça eşyayı çantama koyarken de durumu içime sindirdim.

Mira’ya işlediğimiz akış planı; babasının uçağa binip buraya geleceği, sonra Ada’nın doğmak için hazır olduğunu bana söyleyeceği, Mira bizi Özge veya anneanne ile evde beklerken, babası ile benim hastaneye gideceğimiz, orada benim vücudumda yavaş yavaş açılacak özel bir kapıdan Ada’nın çıkacağı, Mira’nın bizi görmeye geleceği ve hepbirlikte Ada’yı da kucağımıza alıp eve döneceğimiz şeklindeydi. Gerçi Nurturia dostlarım biliyor; bir süredir aklımdaki tilkiler ya Cenk gelmeden doğurursam diye çalıştığından Mira’ya da bir sürpriz yaşayabileceğimizden bahsetmiştim… ama yine de o yine de bu yazdığım senaryoya pek adapteydi ve onun gözünde baba gelmeden Ada gelemezdi ! Ben de Mira’nın uyandığında yanında olmak, dolayısıyla program değişikliğini kendim anlatıp öyle gitmek istiyordum.

Bir kaç gün önceki doktor kontrolüm, Mira’nın doğumunda ilk kontrollerimi yapan ve sonraki 19 saat boyunca takip eden Dr. Zimmerman ile idi… suyun gelmesi üzerine hastaneye gitmenin zamanlaması üzerine konuşmuştuk. Eğer anormal veya farklı bir sıkıntım yok ise hastaneye gitmekte çok acele etmeye gerek olmadığı, onlara haber verip, biraz sancı hissedene kadar evde vakit geçirebileceğimi söylemişti. Kliniğin telesekreter mesajından o gecenin nöbetcisinin de Dr. Zimmerman olduğunu öğrendiğimde işlerin yolunda gideceğini düşünmeye başladım. Kendisine notumu bıraktım. Kızımın yanına döndüm ve uyudum 🙂 .

Sabaha doğru Dr. Zimmerman aradı… Bebeğin hareketlerini hissediyor olduğumu, kanama vs. olmadığı gibi hiç sancı da olmadığını öğrendikten sonra evde vakit geçirebileceğimi, ne zaman istersem hastaneye gelebileceğimi söyledi. Bunu duyacağımı biliyordum ama rahatladım, tekrar Mira’ya sarıldım ve yine uyudum 🙂 .

Sabah 7:30 gibi hafif hafif sancılar ile uyandım. Duş aldım, giyindim. Mira’yı kaldırdım, emzirdim… Yavaş yavaş senaryodaki değişikliği anlattım. Gözleri doldu, bozuldu… Bugün gelmese babamı azıcık daha beklese dedi. Ada’nın geçeceği kapının açıldığını tekrar kapanamayacağını söyledim. O zaman arayalım babamı hemen şimdi gelsin dedi. Benim de babasının da bunu çok istediğini ama uçakda yer bulsa da buraya gelmenin sabah kahvaltısı – öğle yemeği – akşam yemeğini uçakta yiyip uçakta uyuyacak kadar uzun sürdüğünü, babası gelene kadar Ada’nın zaten gelmiş olacağını anlattım. Beklediğimin aksine ağlamadı, tamam o zaman sonra ne olacak diye akıllı akıllı anlattırdı neler yaşayabileceğimizi… Oysa buraya geldiğimizden her küçük olaya mağara adamı gibi yırtınarak tepki veriyordu, o sabah üzerine bir ablalık gelmiş gibiydi, şaşırdım…

Hep birlikte uzun rahat bir kahvaltı ettik… – çok açtım ama abartmadım 🙂 Kahvaltı sonrası minik kuzen Bora sabah uykusuna yattı, ayaklandıktan sonra sancıları hiç hissetmemeye başlamama rağmen Mira için evden çıkmamızın doğru zamanı olacağını düşündüm. Böylece Baha annem ile beni hastaneye götürürken, Özge de Mira ile rahat vakit geçirebilecekti. Mira Shrek izlemek için koltukta yerini aldı… Bana da kocaman – ve ıslak – bir güle güle öpücüğü kondurdu.

Saat 11:30’da hastaneye vardığımızda, halen hiç sancı hissetmiyordum. NTS’de ise düzensiz ve hafif sancılar olduğu gözüküyordu. Serviks kontrolümde 3cm açıklık vardı. Mevcut koşullarda halen gönül rahatlığı ile evde sancıların biraz daha artmasını bekleyebilirmişim. Ama hastaneye bir kere giriş yapınca doğurmadan çıkartılmadığımız için doğum öncesi vakit geçireceğimiz ve doğumun da gerçekleşeceği odaya alındık. Mira’nın doğduğu odaya alındığımı farketmek çok hoş bir tesadüf oldu. İki bebeğimi de aynı hastanede, aynı odada, Dr. Zimmerman ile doğurmaya başlıyordum. Yanlız Mira ile işimiz uzayınca, Zimmerman ve 1. ekibin mesaisi bitmiş, Alvarez ve 2. bir ekip ile doğumu gerçekleştirebilmiştik. Zimmerman’a bu sefer uzmayacağını, kendisi ile bu doğumu yapacağımı söyledim 🙂 .

Odadaki ilk hemşiremiz uyuzun teki idi. Yanlış yerden giriyorsun, buradan daha önce de bulunamadı diye uyarmama rağmen damarımı parçaladı. Öyleki o koldan tansiyon bile ölçülemez hale geldi. Tansiyonu ölçmeye kalktıklarında alt kolum dev kolu gibi şişiyordu. Sonuçta, sol koluma buz doldurulmuş plastik bir eldiven ile tampon yaptı. Sağ kolum da serum girişi ve tüm ölçüm aletlerinin yükünü üstlenip, bilim kurgu filmlerinden fırlamış gibi kablo ve hortumlar ile donandı. Burnumu kaşırken bile bir kaç aleti devre dışı bırakabiliyordum… Velhasıl, sonrasında da her hareketimde, bebeğin bu posiyonda kalp atışı düşüyor diye beni yatağa sabitlemeye çalıştı. Zimmerman’a hemşireyi değiştirmeyi istediğimi söylemeyi planlarken sanırım o da elektriğimizin tutmadığını hissetti ki giriş işlemlerimi tamamlayan genç bir hemşire ile yerlerini değiştiler. Yeni hemşirem benim yaşlarımdaydı ve daha girişte sohbet ederken tam Mira ile yaşıt bir kızı olduğunu öğrenmiştim. Hareketli olma isteğime çok olumlu yaklaştı. İlk hemşirenin aksine, bebeğin pozisyon değiştiğinde kalp atışının düşmesine değil, hafif bir düşüş olsa bile çok hızlı toplanmasını önemsedi. Konuşmaları ile gözümün dolayısıyla aklımında NTS’ye takılıp kalmasından kurtardı beni…

Saat 13:30 gibi halen çok garip aralıklar ile gelen sancımsı şeyler vardı, benim de bunların düzene gireceğine dair ümidim yavaş yavaş sona eriyordu. Doktorum, küçük bir doz pitocin vermeye başlayalım dedi. Bu sancıları hızla düzene soktu. Sonraki, bir buçuk saat sancılar çok kuvvetli ve düzenliydi. Aralarında kendimi dinlendirebiliyordum. Dalgalarda ise sadece alıp verdiğim nefesime odaklanarak veya özellikle hiçbirşeye odaklanmamak üzerine çalışarak rahat rahat geçiriyordum. Sağ kolumda bu kadar cihaz takılı olmasaydı, örgü bile örecektim – ciddi ciddi yanımda da getirmiştim 🙂

Saat 3’ten sonra ise pitocinin güzide etkileri canıma okumaya başladı. Bana kendimi toparlama fırsatı vermeyen sabit bir ağrı ve bunun üzerine sık aralıklı gittikçe şiddetlenen dalgalar yaşıyorduk. Her sancı ile oğlumun bana yaklaştığını düşünüyor ama sadece benim değil, onun da çok zorlandığını hissediyordum. Ve saat 4:30 da yapılan serviks kontrolünde hepi topu 4cm açıklıkta olduğumu duyunca gün bitmeden Sarp Ada’yı kucağıma alacağıma dair inancım neredeyse sıfırlandı. Epidural almak istedim.

Epidurali – yine – Zimmerman kendisi taktı. Sancıların kuvvetlenerek geldiğini hissetmeye devam ediyordum ama en azından belimdeki büyük baskı kalkmıştı, bacaklarımı da rahat rahat oynatabiliyordum. Sancı artık beni zorlamıyordu. Kendime geldim, biraz uyukladım. Epidural alalı hemen hemen 40 dakika olmuştu ki önce bir kusma isteği ardından da büyük bir baskı ile ıkınma ihtiyacı hissetmeye başladım. Hemşirem kontrol ettiğinde 10cm açıldığımı ve itmeye hazır olduğumu söyledi 😀 – halen bu kadar hızla o noktaya geldiğimize inanmakta güçlük çekiyorum –

Yatak doğum yatağı haline dönüştürüldü. Doktorum çağırıldı. Annemi Iphone üzerinden Skype ile Cenk’e bağladık. Annem, doktorum ve hemşirem ile birlikte doğum ekibimize canlı yayında Cenk de katıldı 🙂 İlk 3 itme sonrası, sancı aralığım biraz uzadı, itme ihtiyacım da durdu. Bu sırada perde arkasından birisi doktoruma yan odadaki hastasının da doğuma hazır olduğu haberini verdi. Doktorumun çıkmasından bir süre sonra tekrar itmemi söyleyen ağrılarım geri geldi. Hemşirem çok baskı var biliyorum, her nefeste oğlun biraz daha yaklaşıyor sana gibi moral ve cesaret verici konuşurken bir yanda doktor geri gelene kadar itmemi durduracak şekilde beni yönlendiriyordu. Neyse ki Zimmerman yan odada bir kız bebek doğumunu müjdeleyerek hemen geri geldi. İtmeye başladık. Epizyotomi için gerekli tüm malzemelerin yanında hazır oluğunu görebiliyordum, ihtiyaç olup olmayacağını sordum. Doktorum, perine mesajı ile destek verirken hiç gerek olmayacağı söyledi. Oğlumun başını hissetim, saçlarına dokundum. Bir kaç saniye içinde dünyaya merhaba dedi küçük Ada’m…

Hemen göğsüme verdiler. Ağlamayı bıraktı, gözlerini kocaman açıp bakmaya başladı. Kordondaki kalp atışı da durdu. Göbek bağımız kesildi. Plesenta da perde arkasından usulca verildiği kordon kanı bankasının yolunu tuttu. Zimmerman hiç yırtık veya kesik olmadığını söyledi.

Minik yavrum doğduktan sonra benim doktorum tüm işini tamamlayana kadar uzun süre kucağımda kaldı. Sonra kısaca sadece kilosu ölçüldü ve tekrar kucağıma verildi. Doğumdan 15 dakika sonra emzirmeye başladım. Bir saate yakın vakit bu şekilde geçirdikten sonra yenidoğan hemşiresi oğlumu aldı. Diğer ölçümlerini ve kontrollerini yanımda yapmaya başladı. Bu sırada benim hemşirem de bağlı bulunduğum serum, epidural vs. den beni kurtardı. Hemşiresi Ada’nın vücudunu sildi, berberlik kıvamdaki saçlarını da yıkadı. Benden dolayı risk altında olduğundan, şeker ölçümleri yapacağı topuk kanını almak için bile izin istedi. Doğum planımı baştan paylaşamamış olamama rağmen herşey gönlümdeki gibi oldu. Huzurlu ve sakin… Tek eksiğimiz Cenk’in sadece ses ve görüntü ile değil fiziksel olarak da bizimle olabilmesiydi.

Sarp Ada’m da doğumu kadar huzurlu ve sakin bir bebek… Geceleri hastanede yanlız ikimiz başbaşa kaldık, gündüzleri ise Mira’mız da bize katıldı. Doğumdan 24 saat sonra hastaneden çıkabiliyorduk ancak bizim 24. saatimiz Pazar akşamına denk gelince ikinci bir gece daha kaldık. Pazartesi günü Sarp Ada, Mira ve ben eve geçtik. Hepimiz için yepyeni bir hayata başladık…

Sarp Ada’mız doğdu :)

Sarp Ada oğlumuz 2 Nisan 2011 saat 18:18 de 3150gr 53 cm olarak doğdu ve ailemizi resmen 4 kişi yaptı…

Anneannesi ve babası – ki ikisi de ankesörlü cep telefonu olsa onu tercih edecek kadar teknoloji ile ilgililerdir –  kendilerini aşıp, doğum sırasında Skype üzerinden canlı bağlantı kurdular… Cenk’in elini hissedemesem de yanımda olduğunu bilmek güzeldi. Anneanne Mira’nın yanına eve döndü… Ben ise Ada ve kocamın gönderdiği çiçekler ile başbaşayım. Biraz yorgun, mutlu ve çok huzurluyum 🙂

Sabırsız oğlum yola çıktı :)

Gece suyum geldi. 37+5. günümüzdeyiz ve bu gün sonlanmadan Sarp Ada’mız yanımda olacak. Cenk’in uçuşuna hepi topu 6 gün kalmışken gelmeye karar verdiği için bir yanım eksik… Bir de Mira’nın doğumunda da kaburgalarımın tekmelenmesini özleyeceğim diye düşünüyordum ama bunda içim daha da bir buruk. Biraz son kez tekmelenecek olma ihtimalimden, belki de bu kadar da erken beklemiyor olmamdan…

Neyse sabah Mira’yı emzirdim ve Ada’nın geleceğini söyledim. Hep birlikte kahvaltı ettik. Aklım arkada kalmadı. Yavaştan hastaneye doğru yola çıkıyoruz… Bir an önce iyi haberler ile dönmeyi diliyorum.

Eko-nomik bir Bakış Açısı ile Bebek Alışveriş Listesi – Oda

Eko-nomik bir Bakış Açısı ile Bebek Alışveriş Listesi – Giriş

1. BEBEĞİMİZİ UYUTABİLECEĞİMİZ YER

Mira’ya hamileyken, çok sevgili arkadaşım Yasemin’in aman ben ettim sen etme önerilerinden en çok işimize yarayanı oda üzerine söyledikleri idi. Gerçekten, piyasada cicili bicili veya bebeklikten evden ayrılana kadar kullanabileceği bir çok model arasından ne kadar özenli bir yatırım yaparsan yap, çocuğun ihtiyaçları – beğenileri 2-3 yaşını geçtim, daha ilk yılın sonunda bile çok farklılaşıyor. Eskiler işlevsizleşirken, yeni ihtiyaçları yerleştirecek yer bulunamıyor.

Mira için Ikea’dan alınma bir yatak ve marangoza yaptırdığımız iki geniş şifonyer ile bir bebek odası hazırlamıştık. Bir yaşına geldiğinde odasında, kendi boyuna uygun bir açık oyuncak rafı, küçük bir kitaplık, çalışma masası ve sandalyeleri de rahatlıkla yerleşmişti. 1.5 yaşına geldiğinde ise yatağının korkulukları kalkmış. Kendi kendine yatıp, kalkabileceği bir yatağı olmuştu. Bebeğinizi elinize aldığınızda hep öyle kalacakmış gibi hissedilse de, gördüğünüz üzere ilk fırsatta küçük bir mağara adamı olarak dikiliveriyor karşınıza…

Sonrasında… 2 yaşını geçtiğinde ise beklemediğimiz bir değişiklik oldu. Mira 2. ayından bu yana odasında uyurken artık bizim yanımızda yatmayı tercih etmeye başladı. Önceleri, sabah erken kalktığında yanımıza alıp yatarak, kendi kendine uyuyan çocuğun düzenini mi bozduk diye endişelensek de öğrendik ki birlikte uyuma ihtiyacı bebeğe-çocuğa-yaşına göre değişkenlik gösterebiliyormuş. Bizim çok yoğun çalıştığımız, Mira’nın ise bebeklikten çocukluğa geçtiği 2-3 yaş arasında bir de gece uyku problemleri ile boğuşmadık. Sonsuza kadar bizimle uyumasından endişelenmeden, hepbirlikte sabaha kadar uyuyarak anın tadını çıkartmaya başladık.

Şimdi oğlumuzun nasıl bir bebek olacağını bilmiyorum. Bildiğim; Mira olmasa, ilk bir kaç ay onu anlayana kadar, gerçekten ayrı bir oda hazırlığına bile girişmeyeceğim... Ancak Mira yavaş yavaş bizim yanımızdan ayrılma sinyalleri verdiğinden, alt katı yer yatağı olan alçak bir ranza, oyun alanı, yeni bir kütüphane ve oyuncak rafları yaptırarak, odada köklü bir değişiklik yapmaya karar verdik. Odayı orta vadede iki kardeşin paylaşabileceği şekilde yeniden düzenlemeye giriştik. Odanın yepyeni durumdaki eski eşyalarını da arkadaşlarımız ile paylaştık. Yeni odanın tamamlanması, dönüşümüze kaldı. Detaylarını o zaman paylaşırım.

Artık bana göre yeni bebek odasının gereksizleri – gereklileri – güzelliklerini listelemeye başlayım…

Gerekliler;

  • Bebek karyolası – yatağı >> Yükselip alçalabilen, daha sonra bir kenarı çıkabilen, yere yakın, bir iki sene sonra değiştirmek durumunda kaldığınızda içinizin acımayacağı fiyatta bir model (ikea’da çok güzel alternatifler var…)
    veya… montessori tarzı bir yer yatağı
    veya… sadece ilk yıl için oyun parkı tarzında portatif bir yatak kullanılabilinir.
  • Şifonyer >> Orta yükseklikte bir şifonyer hem alt değiştirme köşesi, hem de giysi dolabı olarak iş görüyor.
  • Pike – Battaniye >> El örgüsü hafif 2-3 battaniye ve mevsimine göre 3-4 pike edinilmeli. Mira’da en çok annemin ördüğü boy boy ince yün battaniyeleri kullanmıştık ama Ada için ycurl’un önceki yazıdaki yorumunda önerdiği ince pikeler mevsimine göre daha kullanışlı olacaktır. Tabi Selen’nin de söylediği gibi farklı boy ve kalınlıkta tülbentler de aynı aynı işi görecektir.
  • Alez >> Bezden taşırarak yatağı ıslatması başımıza hiç gelmedi ama 1.5 yaş sonrası bezi bıraktığında bir kaç defa ıslak yatak ile karşılaştık. Gece yapılacak bir çarşaf değiştirme operasyonunda kıymeti anlaşılıyor.
  • Çarşaf >> Altında toplanmayacak mümkün ise lastikli bir model…
  • Perde >> Benim tercihim gece gündüz uykularını ayrı mekanlarda gerçekleştirmekten yana olsa da perde bebeklerde gece ve gündüz farkındalığı yaratabilmek için önemli bir unsur.
  • Anne-Baba için koltuk >> İlk yıl emzirme-sakinleştirme-birlikte vakit geçirmek için kesinlikle çok işe yarıyor. Ancak 2 yıl içerisinde koltuğun odada bir işlevi kalmayacağını göz önüne alın. Elinizdeki mevcut bir şeyi bu amaçla değerlendiremiyorsanız, en azından daha sonra evin başka bir köşesinde kullanabileceğiniz bir model seçin.

Güzellikler;

  • Kundak >> Dr. Harvey Karp’ın 4. trimester olarak adlandırdığı yaşamın ilk 3 ayında, rahimdeki sıkışık ortamda yaşamaya alışmış bebekler farkında olmadan el refleksleri ile kendilerini uyandırıyorlar. Kolları sabitlemek uyku süresini gerçekten uzatıyor. Harvey Karp’ın önerdiği şekilde ince bir pike ile kundaklamayı deneyebilirsiniz – ben becerememiştim. Onun yerine Mira için, Esra’nın bir önceki yazıya yorumunda belirttiği, SwaddleMe kundaklardan kullanmıştık ve çok çok faydasını görmüştük. Ancak minik kuzen Bora ile farklı bir tecrübe kazandık. O kollarını oynatma ihtiyacı hissediyor ve SwaddleMe’den kurtulana kadar uğraşıyordu. Houdini misali amacına da ulaşıyordu. Sonradan bulduğumuz TrueWomb‘un kollarını rahim pozisyonuna daha uygun yerleşmesine izin verip,  birbirinden bağımsız hafif oynatabilme fırsatı tanıdığı için Bora gibi kıpırdak bir bebeklere çok daha uygun olacağına kanaat getirdik.
  • Yan Yastığı >> İlk dönmeye başladığında yatak kenarına çarpmaları engellemek için  faydalı ama kenarlardan tutunup ayağa kalkabilmeye başladığında üzerine tırmandığı için tehlike oluşturabiliyor. Kullanım süresi konusunda gözlemci ve dikkatli olmak lazım.
  • Gece Lambası >> Bebeklerimiz karanlıkta uyumalı. Ancak gece ihtiyaç anında anne-baba için kolaylık olabilir. Dimerli bir anahtarla ışık miktarı ayarlanabilen bir lamba da aynı işi görür.
  • Co-Sleeper; SnuggleNest >> Bu kesinlikle gerekli olmayan ama bizim çok kullandığımız ve kullanmaktan keyif aldığımız bir ürün oldu. 2-3 saatte bir emzirmek için uyandığınız ancak koynunuza alıp uyuyamayacak kadar tedirgin olduğunuz ilk hafta-aylar için çok kullanışlı…
  • Bebek Telsizi >> Br kaç odalı tek katlı apartman daireleri için çok da gerekli olmayan bir cihaz… Ancak biz Mira’yı yatırdıktan sonra, yaz akşamlarını bahçede geçirdiğimiz zamanlarda çok faydasını gördük. Biz alırken; görüntü verenlerin frekansları betonarme duvarlardan, telsiz telefon, kablosuz internet gibi diğer cihazlardan şiddetli bir şekilde etkileniyordu. Sadece ses ileten düz bir model almıştık, çok da memnun kaldık.
  • Oda Termometresi >> Mira’nın doğumu ile bizi bebek bakımı üzerine eğitmeye gelen hemşiremiz yeni doğan bebekler için normal oda sıcaklığının 22 derece civarında olmasının ideal olduğu ve bu sıcaklıkta kendi giydiğimizden sadece ince bir kat daha fazlasını giydirilmesi veya örtülmesinin yeterli olacağını söylenmişti. Giderken de tüm anlatıklarını anladığımıza dair bir kağıt imzalatmıştı. İmzayı attınca da olayı fazla ciddiye aldık sanırım 🙂 22 derece biz Türkler için – hele ki evde yeni doğan bir bebeği olanları için – serincene geliyor. Ancak biz Mira’yı ilk günden itibaren bu oda ısısında bu öneriye göre giydirerek büyüttük ve 1.5 yaşında sıcak veya soğuk geldiğinde kendi kendine giyinmek veya soyunmak isteyen bir cüceye dönüştüğünü gördük. – gerçi 3 yaşını geçtikten sonra da azıcık güneş gördüğünde parmak arası terliklerimi giyeceğim ben şeklinde bir yan etkisi ile boğuşuyoruz – Oda termometresi çok elzem bir şey değil ama bu oda biraz serincene mi? şu çocuğa uyurken bir yelek mi giydirseydik? diyen iç ve dış sesleri susturabilmek için bir güzellik. Bizim bebek telsiz oda ısısını ölçebildiği için ayrıca bir şey almamıştık.
  • Buhar Makinası >> Kaloriferli evlerde yaşamın kullanmamızı gerektirdiği ürünlerden biri oluyor kendisi… Tchibo’dan aldığımız bulaşık makinasında yıkanabilen hazneli, kolay temizlenen, soğuk buhar veren küçük bir cihaz işimizi görmüştü.
  • Oyuncak sepeti – dolabı >> Adaşımın söylediği gibi ilk yıl için bebeklere herşey oyuncaktır. Düşündüğünüzden çok çok daha az oyun aracı yeterlidir. Oyuncakların düzenli tutulabileceği, bebeğiniz mobilize olduğunda kendisinin rahatlıkla ulaşıp alabileceği bir dolap, kolayca açabileceği bir sepetin ilk günden itibaren odasında olması güzel olabilir.
  • CD veya MP3 Müzik Çalar >> Itır’ın yorumu üzerine bunu atladığımı farkettim. İlk günden itibaren oda da müzik çalan bir cihaz olması çok güzel bir şey… Biz de dayılarının aldığı bir mini ipod ve hoparlörü var. Açıkçası aldıkları zaman bu kadar çok işime yarayacağını hiç düşünmemiştim. Dahası – annem nasıl açılıp kapanacağını keşfedememişken – Mira 18 aylıktan bu yana istediği parçaları seçip dinliyor.

Gereksizler;

  • Bebek sepeti – Beşik >> Ödünç alabiliyorsanız ne ala ama kullanım ömrü çok çok kısa, satın almaya değecek bir ürün değil. Ev içerisindeki portatif kullanım avantajı için ise kademeli kullanılabilen bir park yatak daha uygun olacaktır.
  • Yorgan – Yastık >> Cenk’in anneannesinin bebeğe yorgan yapalım önerisini, 12 küçük blok – 96 dairenin merkezi ısıtma sisteminin tam üzerinde oturmamızdan mütevellit kibarca red etmiştik. Ancak evimiz bu kadar sıcak olmasa dahi farkettik ki bebek yastığını 1 yaşından sonra, yorgan ise hiç kullanılmıyor. El örgüsü battaniye – pikeler yeterli.
  • Nevresim takımı >> Yorgan olmayınca nevresim de anlamsızlaşıyor. Bizim İkea’dan desenlerine bayılarak aldığımız 2 takım nevresimlerin farkında olmayan annelerimizden, “torunumuzun bir nevresimi bile yok” diye birer de hediye geldi. Sonuçta o güzelim yorgan kılıflarını tepinerek uyumaya başlayana kadar bir süre çarşaf gibi altına serebildik hepsi o oldu.
  • Gardırop – Elbise Askıları >> Yer durumuna bağlı olarak tercih edilebilir. Ancak odanız küçükse bir de gardırop sığdırmaya çalışmayın. Bebeklikten çocukluğa geçiş esnasında ve sonrasında, çocuğunuzun kendi eşyalarını düzenli olarak görebileceği, alabileceği bir raflı veya çekmeceli bir düzenek daha uygun oluyor.
  • Alt değiştirme ünitesi – minderi >> Bağımsız bir ünitenin tamamen gereksiz olduğunu düşünüyorum. Şifonyer üzerinde kullanbilmek için Ikea’dan basit bir minder almıştık ama bizim kurtlu kızımız dönmeye – yuvarlanmaya ve hemen sonrasında da emekleyerek kaçmaya başladıktan sonra minder de anlamsızlaştı. Annemin diktiği yıkanabilen iki alt değiştirme örtüsü ve tek kullanımlık yatak koruyucu örtüleri yakaladığımız yerde altını değiştirebilmek için yeterli olmuştu.
  • Kirli bez çöpü >> Türkiye’de çöpün her gün toplandığı bir çok yer için tamamen gereksiz… Amerika’da bir çok yerde belediye çöp toplama hizmetini haftada bir gün verirken, siz bu süre zarfında çöplerinizi çevrenizi rahatsız etmeden evde-bahçede-garajınızda tutmanız gerekiyor. Bu kovalar da bu amaç için tasarlanmış.

*****

Yeni bebek için bir oda düzenlemeye başlamadan önce aşağıdaki yazı, video ve oda resimlerine göz atmanızı öneririm.
Bebeklerin İlk Yili Icin Evde Montessori
Çocuklara özel feng shui ilkeleri
Infant Toddler Montessori: “Preparation for Life”
Vincent’s Montessori Inspired Nursery: whole room
Finnian’s montessori room

Eko-nomik bir Bakış Açısı ile Bebek Alışveriş Listesi – Giriş

İki hafta önce Nurturia‘da 34 haftalık olup halen oğlumuz için hiç alışveriş yapmadığımı yazdığımda özellikle yeni anne adaylarını şaşırttığımı farketmiştim. Hep böyle değildim yaşarken oldum diye açıklama getirme ihtiyacı hissetim. Mira’ya hamileyken bebek ihtiyaç listesi üzerine çok detaylı çalışmıştım. Her aldığım ürünü – kıyafetten araç gerece, fiyatından tüketici değerlendirmelerine kadar – pek ince eleyip sık dokuyordum. İhtiyacım fazlasını da almamak konusunda da dikkatli olduğumu sanıyordum. Ancak Mira büyürken gördüm ki; akıllı alımlarım kadar farkında bile olmadan pek çok gereksiz eşyamız olmuş. Pekala bir çoğu olmadan da büyüyebilirmiş Mira… Zaten ilk haftalar için bir kaç temel ihtiyacınız hazır olduğunda, hiçbir şey yeni bebek ile yaşanmaya başladıktan sonra alınamayacak kadar acil/önemli değilmiş. Hatta bu size bir çok şeye gerçekten ihtiyaç duyup duymayacağınızı yaşayarak görme fırsatını da veriyormuş.

Böyle bir tecrübe üzerine, oğlumuz için hazırlık konusunda hiç aceleci davranmadım. Mira büyürken, ikinci bir çocuk için kesinlikle kullanmayacağıma emin olduğum bir çok şeyi ihtiyacı olabileceklere çoktan ulaştırmıştım. Hatta evimizin hap kadar olmasını da bahane ederek, işe yaradığını gördüğüm ancak kısa kullanım süresine sahip veya 10 çocuk büyütebilecek sağlamlıkta eşyaları – oyuncakları da yeni bebeği olan arkadaşlarıma daha sonradan geri almak üzere ödünç vermiştim. Yeni bebek alışverişi konusunda yaptığım en önemli iş Mira’nın bebeklik eşyalarını çok alıcı göz ile tekrar değerlendirmek ve bir araya toplamak oldu, hepsi bu…

Mira’nın listesine Ada için tekrar göz atarken, Greenbabyguide.com yazarlarının hazırladığı The Eco-nomical Baby Guide kitabının ismi ve teması çok ilham verici oldu. – içeriğinde büyük bir sürpriz ile karşılaşmadım – Doğal, ekolojik, organik kavramları sadece Türkiye’de değil, dünyanın bir çok yerinde halen lüks olarak algılanırken, sağlıklı – çevre dostu – organik ürünler kullanarak çocuk yetiştirmek de pahalı bir imaj çiziyor. Oysa özümseyerek çevreyi korumaya yönelik düşünmeye başladığınızda, sadeleşmeye de başlıyoruz. Dünyamızın kaynaklarını daha az tüketirken, aslında kendi kaynaklarımızı da daha az tüketmiş oluyoruz.

Eko-nomik Bebek Rehberi’nde yeni doğan bebeğin ihtiyaçları temel olarak 5’e ayrılmış;

  1. uyutabileceğiniz bir yer,
  2. besleyebileceğiniz bir yol,
  3. bezleyebileceğiniz bir yöntem,
  4. vücut ısısını korumak için giydirebileceğiniz bir şeyler,
  5. sağlığını ve güvenliğini koruyabileceğiniz gereçler.
  6. Ben de bunlara bir altıncı madde ekleme ihtiyacı da duydum…

  7. yeni doğum yapan annenin ihtiyaç duyacağı şeyler.

Mira için çıkarttığım listeyi bu maddeler göre yeniden düzenledim. Görüşlerimi ekleyerek, doğurmadan önce her bölümün üzerinden geçmeye çalışacağım. Sonunda da yeni listemi indirilebilir bir şekilde ekleyeceğim… her anne adayına tam uymasa da kendine uyarlayabileceği bir şeyler bulacaktır. Bu arada tecrübeliler de kendi fikirlerini paylaşırsa sevinirim…

Asayiş Berkamal

Yarı zamanlı çalışır gibi yaparken daha sık yazabileceğimi düşünüyordum ama kalan zamanda ev çalışanı olacağımı atlamışım. Arayı açmadan bir özet geçeyim…

Nazar değmesin; Mira okula alıştı 🙂 Kapıda ıslak mı, kuru mu öpeyim diye soruyor. Islak için dudaklarını güzelce yalayıp cork diye öpüveriyor, daha etkili olsun diye bir de üzerine üflüyor 🙂 bye mommy derken resmen kıçını dönüp giriveriyor içeri… Hatta geçen gün ben peşisıra bakakalınca… sınıftan geri döndü, kapıyı açtı, sen gitsene artık diye beni dışarı çıkarttı. Bu hızlı girişlerindeki keramet, sınıf kapısının direk dışarı açılmasında mıdır diye düşünmeden edemiyorum. Sınıfı görünce beni unutuveriyor… çok şükür…

Sınıfında 5-6 yaşlarında iki Amerikalı çocuk var. Açıkçası adaptasyonunda öğretmeninden daha çok onlar yardımcı oldular. Sayıları çok az olduğu zamanlarda hepsini büyük olan sınıfa topluyorlar. Gördüm ki, kalabalık da o kadar korktuğum gibi olmuyormuş. Hatta o günleri pek bir keyifle anlatıyor…

Ms. Mary dışında öğretmenlerinin isimini öğrenemedi – ben de öğrenemedim… – ama hepsine bir şey uydurmuş… Uzun siyah saçlı abla öğretmenim, Beni sakinleştiren öğretmenim, Koca popolu siyah suratlı öğretmenim 😛 Sonuncusuna öyle dememesi gerektiğini anlatıyoruz ama kötü bir şey söylediğinin farkında bile değil… 3 ayda bu öğretmenin adını öğrenebilmesini, yoksa İngilizceyi söküp kendisine uydurduğu lakabı söylememesini ümit ediyorum… rezil olacağız Amerikalılara 😛

Özellikle akşam saatlerine doğru, hele eve Bora geldikten sonra Baha ve Özge’nin de ilgisini çekmek için içine Chuky kaçmış gibi davranıp, beni çileden çıkartsa da tüm değişikliklere iyi adapte oldu. Uyumlu yavrum… Babasını, evini, halasını, dayısını, babaannesini, amcasını, Hatice’sini, Türkçe konuşan öğretmenlerin de olduğu okulunu (!), oradaki arkadaşlarını çok çok özledi… Gün içinde bunlardan hiç bahsetmezken, gece 4 sularında cin gibi kalkıp keşke onları da buraya getirsek diye anlatıyor da, anlatıyor… beni cin çarpmışa çeviriyor.

Karnımdakine gelince… Ablasının üzerindeki tüm müdahalelerine rağmen keyfi yerinde, hissediyorum 🙂 Zaman zaman o kadar kuvvetli hareket ediyor ki, dışarıdan ayak, dirsek geçirmelerini rahatlıkla görebiliyorum. Mira da çok kıpırdaktı ama bu uzakdoğu sporlarına daha bir yatkın seziyorum. Mira tekmeyle beni uyandırır, babasını da dürterdi ama bunun şimdiden tekmeleyerek kütük gibi uyuyan ablasını uyandırmışlığı bile oldu. Bunun üzerine Mira’nın ertesi sabah ki…
– anne Ada dün akşam senin karnından çıkmaya çalışıyordu. Ben ona dur bekle daha babam gelmedi dedim. O da tamam ablacım dedi

…yorumu aklıma geldikçe ağzım kulaklarıma varıyor.

Bu arada geçen Perşembe kontrolümde 1cm açıklık olduğunu öğrendim; dünkünde de bunun çok da önemli olmadığını… İkisinin arasında da ya Cenk gelmeden doğurursam nasıl bir organizasyon yaparım konusunda paranoya yaptım. Mira’nın doğumunda 9.5 saatte hepi topu 1 cm açılana kadar canım çıkmıştı. Bunun rahat ve kolay bir doğum olacağını düşlüyorum. Hatta şu gebelik diyabetim olmasa Ada’yı evde bile doğurabilirmişim gibi geliyor. İşime gelirdi sanırım…

Diyabet deyince… İnsulin ile olan ilişkimiz kendisi sabah ölçümlerime hiç etki etmeyince bitti çok şükür… Günde 9 defa parmağımı delmek mesele değildi de, sonuçlara göre kullanıp kullanmama kararını vermekten stres olmaya başlamıştım. Şimdi gece yatarken bir hap çakıyorum. Sabaha mis gibi kalkıyorum 🙂

Annem de Cumartesi günü buraya gelebildi… Böylece kendime görev edindiğim günün yemeği mevzuunu da kendisine satmış oldum. Bu 3 haftalık toplu yemek pişirme ve yeme serüvenimizde, hem burada, hem de Türkiye’de bulunan hatırı sayılır sayıdaki yemek kitabımızın hakkını vermeye başladık diyeyim. Aslında Mira büyüdükçe, burası daha çok benim alanım haline dönüşüyor, Ada da gelince tası tarağı toplayıp yeni bir bloga mı taşınsam diyorum. Hem şu denediklerimi de hafızamızı taze tutmak için kayıt altına almış olurum…

Buradaki toplu istilamız ile evsahiplerimize yarattığımız sıkıntı kadar nefes alabilecekleri anlar da yaratmak istiyoruz. Bora’yı büyütürken, 10 aydır, yanlızken yapamadıklarını bizim varlığımızda yerine getirebilsinler. Vee nihayet geçen Cuma, Baha ile Özge bir arkadaşlarına gitti, ilk defa Mira ve Bora yanlız kaldım evde… Onlar, Bora’nın gece yatış rutinini tamamladı, uyuttu. Sonrasında da ben iki çocuklu hayat pratiği yaptım. Önce Bora, ardından Mira uyandı… her iki atağı da başarı ile tamamlayınca ikisi aynı anda uyandı… İkisini de susturup, göbeğim, Bora ve Mira koltukta sallanırken, kucağımda iki bebeğim ile bir üçüncüyü hamileyken düşledim kendimi… Tatlı düşümden Mira’nın horlaması, Bora’nın içlenmesinin geçmemesi ile uyandım. Mira’yı dizimde sektirip, usuldan yere indirdim. Bora’yı 2 dakika yatağına bırakıp, yerdekini en yakın yatak odasına taşıdım. Yatağa bırakılmasına içerleyen Bora’yı tekrar sakinleştirdim ama velakin oğluş her geçen dakika cinleşmeye devam edince anne-babasını çağırmak zorunda kaldım. İlk babysitter’lık deneyimim başarısızla sonuçlandı böylece :S Ama yılmadık…

Pazar akşamı bizimkiler bir konsere giderken, uyku rutini dahil iş başa  düştü… İkisini birden kuvette güzelce yıkadım. Öyle eğlendiler ki, Ada beklemesin, hemen doğsun büyüyüversin diye aklımdan geldi geçti… Annem Mira’nın saçını kuruturken, yerlerde yuvarlanarak Bora’yı giydirdim… Mira annem ile Toy Story gecesi yaparken de, Bora’yı besleyip, uyuttum. 7de Bora, 8:30da da Mira uyumuştu 🙂 ikiside deliksiz uyurken, her zaman 2 gece önceki kadar aktif bir gece geçirmeyeceğimizi düşlettiler… Tabii düş dediğin de hepi topu sabah 3’e kadar sürebildi. Bora’ya annesi müdahale ederken, ben de tavandaki dev pervanenin gölgesi ile odamızı arılar bastı diye feryat figan koparan Mira’mı sakinleştirmeye çalışıyordum. Sabah olana ikna olamadı, görmemek için de yorganın altında göbeğime sarılıp bekledi… Çok korktu, beni de korkuttu, ama çok şükür tekrarlamadı…

İkinci kere hamile olmak

Gördüm ki artık 34 haftalık olmuşum. Doğurup hafızayı sıfırlamadan, hamileliğim üzerine bir kaç satır yazmalıyım.

En baştan ele alırsak; olsun-olmasın, şu zaman-bu zaman diye uzun uzun düşünmedik. Çocuğumuzun tek olmasını istemiyorduk dolayısıyla ikinci çocuk bizim için sürpriz de değildi. Zaten hali hazırda 50’lerimizi bir ergenin ana babası olarak geçirecekken, ikinci bir tane için çok fazla beklememek gerekiyordu. 2011 ise iş yoğunluğumuz yönünden yeni bir bebek ile vakit geçirebileceğim güzel bir yıl olarak göz kırpıyordu – iş yok stresi ile kendimi yiyeceğime bari çocuk yapayım gibi… 😛 Mira’mız da böyle bir yılda doğmuş, ilk aylarımızda doya doya koklayabilmiştim… Zamanla artan iş tempoma da hep birlikte adapte olabilmiştik. Yoksa kendi işini yaparken yasal doğum ve süt izinlerimi kullanıyorum deme gibi bir lüksünüz olmuyor. Bu seferki işimiz daha çetrefilli olacak ama bir nefeslikte olsa zamanım olabilecek biliyorum. Aslına bakarsanız, eğer aklınızın bir köşesinde iki çocuklu olmak gibi bir düşünce var ise bunun üzerine fazla düşünmemek gerekiyor. Ben tüm mantıklı gelen gerekçeleri sonradan düşününce buldum 🙂 İkinci çocuğu olup keşke… diyen birini de görmedim, duymadım.

Bu sefer ilk haftalardan itibaren tuvalet ile nasıl akraba olunabiliyormuş anladım. Hatta birinci trimesterin tsunami etkisinden, resmen 3. trimestere girmeden az önce kurtuldum. Yani o hamileliğin en güzel ayları olan 2. trimester yalan oldu. Mide bulantılarım ve yorgunluğum bana hamileliğimi hiç unutturmamayı başardı. Mira da hiç böyle şeyler yaşamadığım için duruma adapte olmakta zorlandım ve anladım ki çocukların şahsına münhasırlığı ana rahmine düşmesi ile başlıyor. Şimdi geçtiği için tuzum kuru iyi ki bunu da böyle yaşamışım diyebiliyorum. Yoksa eminim hepten unutacaktım hamile olduğumu; kendi kendimin canına okuyacaktım…

2. hamilelikte vucudunuzun verdiği bazı tepkilere ön görülü yaklaşabileceğinizi düşünüyorsunuz. Ama benim tepkilerim daha çok nasıl yani ben hiç böyle bir şey hatırlamıyorum, sahi ilkinde de böyle mi olmuştu şeklinde gerçekleşti. Karnımın hiç belli olmadığı, hamileliğin sadece gıdıma yerleştiği dönemde dahi çiş torbamın üzerine yastık koyulmuş gibi hissetmem… Tazı gibi geçtiğim yollarda, iki adımda tık nefes kalıvermem… Alt tarafı yerimden kalkıp, iki adım ötedeki çalan telefonu açtığımda dahi, dörtnala koşmuşum gibi nefes nefes kalmam… Şu günlerde ise hızla büyüyen karnımın zaman zaman üst derimden öte içimi yırtacak kadar canımı acıtması… Doktorum ile bunları paylaştığımda aldığım cevaplar;

  • ilkinde de bunları yaşadığım ancak hafızanın doğum sonrası bunları yumuşattığı – balık hafızalı anne –
  • ikincisinde vücudundaki fiziksel değişimlerin ilkine göre daha hızlı gerçekleştiği ve hissedildiği – fil hafızalı kaslar –
  • ilk hamileliğimden bu yana neredeyse 4 yaş daha yaşlı olmam – doktorun halt etmesi 😛 –

Tabi ki bunların hepsi mantıklı ama en önemli sebeplerden biri de bu hamileliğe kucağımdan inmemekte ısrarcı artı bir 13 kilo ile başlamış olmam sanırım… Üstelik yerinde durmayan, çenesi kapanmayan cinsinden… Daha önce öncelikleriniz değişiyor demiştim ya kendini dinlemek – dinlendirmek için ayırabileceğin vakit lüks geliyor. Çocuksuzken ne çok vaktimiz varmış, hunharca harcamışız, ona yanıyorum…

Bir de gebelik diyabeti mevzuum var tabii… Mira’da da başıma gelen, bunda da gelmesine hazırlıklı olduğum ancak diyetle tam bir çözüme ulaşamayınca pek bozulduğum. Bu konu hakkında daha sonra tekrar yazayım. Şimdi usul usul kızımı okuldan almaya gitmek için çıkayım 🙂